Afscheidsfotografie

Vastleggen van deze belangrijke levensgebeurtenis verbindt en ondersteunt.

Waarom fotografeer ik uitvaarten?
Ik heb het beeld van de uitvaart van mijn oma nog op mijn netvlies. Ik was 7, en ik weet dat we van haar huis naar de kerk liepen. Ik vond het indrukwekkend. Ik had dat graag nog op foto gehad, want klopt mijn beeld? Was het zoals ik het dacht? Ik heb ook flarden van beelden in mijn hoofd van de uitvaart van mijn vader, ik was net 13. Maar het zijn flarden, graag had ik een fotoboek gehad om te kunnen kijken hoe het was. Ik heb een beeld van de uitvaart van mijn schoonmoeder, die met gilde-eer werd begraven. Ik vond dat enorm indrukwekkend. Het was stralend weer, en we liepen van haar huis naar de kerk, onder begeleiding van de gilde, ik wilde dat er foto’s van waren om nog eens terug te kijken. De uitvaart van mijn moeder kwam daarna, in het zelfde jaar. En vreemd, maar daar heb ik geen beelden van, ik had graag foto’s gehad om te zien wat langs mij heen is gegaan.

Terugkijken met de foto’s van het afscheid, kan troostend en helend werken, het verbindt, geeft aanleiding om er nog eens over te praten. En vaak zijn er wat dingen langs je heen gegaan, die je op de foto’s terug ziet.

Reacties zijn gesloten.